আমলকী একাদশী 2157

শ্ৰীকৃষ্ণই যুধিষ্ঠিৰক সেই কথা কৈছিল, যিটো ঋষি বশিষ্ঠই এসময়ত ৰজা মান্ধাতাক কৈছিল। বশিষ্ঠই কৈছিল, আমলকী (আমলখি) গছ সৃষ্টিৰ আৰম্ভণিতে প্ৰকট হৈছিল আৰু ই বিষ্ণুৰ প্ৰিয়। ইয়াৰ শিপাত বিষ্ণু, ওপৰত ব্ৰহ্মা আৰু কাণ্ডত ৰুদ্ৰ বাস কৰে, আৰু ইয়াৰ পূজাই সকলো পাপ নাশ কৰে।

ব্ৰহ্মাণ্ড পুৰাণৰ বৰ্ণনা অনুসৰি, বৈদিশাৰ এজন ৰজা আৰু তেওঁৰ সকলো প্ৰজাই আমলখি গছ আৰু বিষ্ণুক গোটেই ৰাতি পূজা কৰি ফাল্গুন শুক্লৰ এই একাদশী পালন কৰিছিল। এজন ভোকাতুৰ চিকাৰী তেওঁলোকৰ ওচৰ পালেহি, উপবাসে আৰু সাৰ পাই থাকি পূজা চালে আৰু কথাবোৰ শুনিলে। পৰৱৰ্তী জন্মত তেওঁ ৰজা বসুৰথ হৈ জন্ম লৈছিল, আৰু শত্ৰুৱে তেওঁক আক্ৰমণ কৰোঁতে তেওঁৰ শৰীৰৰ পৰা এক দিব্য শক্তি ওলাই আহি তেওঁক ৰক্ষা কৰিছিল।

ভক্তসকলে উপবাস কৰে, আমলখি গছৰ কাষত বিষ্ণুক পূজা কৰে, গছজোপাক পানী আৰু চাকি অৰ্পণ কৰে, আৰু ৰাতি জাগৰণ কৰে। কোৱা হয় যে ইয়াৰ পুণ্য হাজাৰটা গাই দান কৰাতকৈও অধিক।