ਗੌਰੀ ਤਿਜ 1938: ਚੇਨਈ, ਤਮਿਲ ਨਾਡੂ

ਗੌਰੀ ਤ੍ਰਿਤੀਯਾ, ਜੋ ਭਾਦਰਪਦ ਮਹੀਨੇ ਦੇ ਸ਼ੁਕਲ ਪੱਖ ਦੀ ਤੀਜੀ ਤਿਥ (ਤ੍ਰਿਤੀਯਾ) ਨੂੰ ਮਨਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਕਰਨਾਟਕ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਇਸਤਰੀ ਤਿਉਹਾਰਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਹੈ, ਅਤੇ ਮਹਾਰਾਸ਼ਟਰ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਘੱਟ ਪੱਧਰ ਉੱਤੇ ਮਨਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਕਰਨਾਟਕ ਵਿੱਚ ਇਸ ਨੂੰ ਸਵਰਣ ਗੌਰੀ ਵ੍ਰਤਮ (ਸੁਨਹਿਰੀ ਗੌਰੀ ਦਾ ਵ੍ਰਤ) ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਇਹ ਵਿਆਹੀਆਂ ਕੰਨੜ ਇਸਤਰੀਆਂ ਦੁਆਰਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਮਨਾਇਆ ਜਾਣ ਵਾਲਾ ਇਕੱਲਾ ਤਿਉਹਾਰ ਹੈ। ਇਸ ਦਿਨ, ਜੋ ਗਣੇਸ਼ ਚਤੁਰਥੀ ਤੋਂ ਠੀਕ ਇੱਕ ਦਿਨ ਪਹਿਲਾਂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਦੇਵੀ ਗੌਰੀ (ਪਾਰਵਤੀ ਦਾ ਸੁਨਹਿਰੀ ਰੂਪ) ਆਪਣੇ ਸ਼ਰਧਾਲੂਆਂ ਦੇ ਘਰੀਂ ਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਗਣੇਸ਼ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਬਿਲਕੁਲ ਓਵੇਂ ਜਿਵੇਂ ਅਸਲ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਮਾਂ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਨਵੇਂ ਘਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।

ਰਸਮੀ ਤਿਆਰੀ ਕਾਫ਼ੀ ਪਹਿਲਾਂ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਵਿਆਹੀਆਂ ਇਸਤਰੀਆਂ ਸੋਨੇ, ਚਾਂਦੀ, ਜਾਂ ਹਲਦੀ ਦੀ ਬਣੀ ਗੌਰੀ ਮੂਰਤੀ ਲਿਆਉਂਦੀਆਂ ਹਨ: ਮੂਰਤੀ ਦਾ ਸੁਨਹਿਰੀ ਰੰਗ ਸਵਰਣ ਗੌਰੀ, “ਸੁਨਹਿਰੀ ਰੰਗ ਵਾਲੀ ਪਾਰਵਤੀ” ਦੇ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ਣ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਮੂਰਤੀ ਨੂੰ ਘਰ ਵਿੱਚ ਸਜਾਏ ਹੋਏ ਮੰਚ (ਮੰਟਪ) ਉੱਤੇ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਕੇਲੇ ਦੇ ਬੂਟਿਆਂ, ਅੰਬ ਦੇ ਪੱਤਿਆਂ, ਫੁੱਲਾਂ, ਕੁਮਕੁਮ ਅਤੇ ਹਲਦੀ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਪੁਜਾਰੀ ਜਾਂ ਘਰ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਇਸਤਰੀ ਆਵਾਹਨ (ਸੱਦਾ) ਕਰਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਦੇਵੀ ਗੌਰੀ ਸਵਰਗ ਤੋਂ ਮੂਰਤੀ ਵਿੱਚ ਉੱਤਰਦੀ ਹੈ। ਦਿਨ ਭਰ, ਇਸਤਰੀਆਂ ਸੋਲਾਂ ਪ੍ਰਕਾਰ ਦੀ ਪੂਜਾ (ਸ਼ੋਡਸ਼ੋਪਚਾਰ) ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ, ਉਸ ਦੇ ਨਾਂ ਜਪਦੀਆਂ ਹਨ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਉਸਤਤ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰੰਪਰਾਗਤ ਕੰਨੜ ਗੀਤ (ਬੀਸੂ) ਗਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਹੋਲਿਗੇ (ਮਿੱਠੀ ਰੋਟੀ), ਕਡੁਬੂ (ਭਾਫ਼ ਵਿੱਚ ਪਕਾਏ ਚੌਲਾਂ ਦੇ ਪਕੌੜੇ), ਅਤੇ ਪਾਨਕ (ਗੁੜ ਦਾ ਸ਼ਰਬਤ) ਸਮੇਤ ਖਾਸ ਪਕਵਾਨ ਬਣਾ ਕੇ ਚੜ੍ਹਾਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।

ਇਸ ਤਿਉਹਾਰ ਦੀ ਮਹੱਤਤਾ ਰਸਮ ਤੋਂ ਬਹੁਤ ਅੱਗੇ ਹੈ। ਸਵਰਣ ਗੌਰੀ ਵ੍ਰਤਮ, ਆਪਣੇ ਮੂਲ ਵਿੱਚ, ਪਤਨੀ-ਮਾਂ ਦੇ ਸਰੂਪ ਦਾ ਜਸ਼ਨ ਹੈ: ਖੁਦ ਪਾਰਵਤੀ, ਜਿਸ ਨੇ ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਪਤੀ ਵਜੋਂ ਪਾਉਣ ਲਈ ਤਪਸਿਆ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਗਣੇਸ਼ ਅਤੇ ਕਾਰਤਿਕੇਯ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਮਾਂ ਬਣੀ। ਇਹ ਵ੍ਰਤ ਰੱਖਣ ਵਾਲੀਆਂ ਇਸਤਰੀਆਂ ਆਪਣੇ ਪਤੀਆਂ ਦੀ ਲੰਬੀ ਉਮਰ ਅਤੇ ਚੰਗੀ ਸਿਹਤ, ਆਪਣੇ ਘਰ ਦੀ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਬੱਚਿਆਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ। ਗੌਰੀ ਦੇ ਆਉਣ ਤੋਂ ਅਗਲੇ ਦਿਨ ਗਣੇਸ਼ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਗਣੇਸ਼ ਚਤੁਰਥੀ ਨੂੰ ਦੋਵੇਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਇਕੱਠੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਗਣੇਸ਼ ਚਤੁਰਥੀ ਦੇ ਜਸ਼ਨਾਂ ਦੀ ਸਮਾਪਤੀ ਤੋਂ ਬਾਅਦ (ਡੇਢ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ 10 ਦਿਨਾਂ ਤੱਕ), ਗੌਰੀ ਨੂੰ ਵੀ ਰਸਮੀ ਤੌਰ ਤੇ ਜਲ ਵਿੱਚ ਵਿਸਰਜਿਤ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਉਸ ਦੇ ਦੈਵੀ ਧਾਮ ਵਾਪਸ ਭੇਜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਗਣੇਸ਼ ਦੇ ਵਿਸਰਜਨ ਵਾਂਗ: ਮਾਂ ਅਤੇ ਪੁੱਤਰ ਇਕੱਠੇ ਵਿਦਾ ਹੁੰਦੇ ਹਨ ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਇਕੱਠੇ ਆਏ ਸਨ।