கஜரி தீஜ் 1951: Chicago, Illinois

கஜரி தீஜ், பாடி தீஜ் (பெரிய தீஜ்), சதுடி தீஜ், அல்லது போஜாரி தீஜ் என்றும் அழைக்கப்படும் இது, கிருஷ்ண பக்ஷ த்ரிதியை திதியில் வருகிறது: தென்/மேற்கு இந்தியாவில் பின்பற்றப்படும் அமாந்த மாத முறைப்படி ஶ்ராவண கிருஷ்ண த்ரிதியையாகவும், வட இந்தியாவில் பின்பற்றப்படும் பூர்ணிமாந்த மாத முறைப்படி பாத்ரபத கிருஷ்ண த்ரிதியையாகவும், இது முதன்மையாக உத்தரப் பிரதேசம், பீகார், மத்தியப் பிரதேசம், மற்றும் ராஜஸ்தானின் சில பகுதிகளில் கொண்டாடப்படுகிறது. மழைக்காலத்தின் மூன்று தீஜ் திருவிழாக்களில் (ஶ்ராவணத்தில் ஹரியாலி தீஜ், பாத்ரபத சுக்லத்தில் ஹரிதாளிகா தீஜ் ஆகியவற்றுக்குப் பின்) இது மூன்றாவதும் கடைசியுமான தீஜ் ஆகும்.

கஜரி என்ற சொல் இந்தத் திருவிழாவின்போது பாடப்படும் பாடல்களைக் குறிக்கிறது: புந்தேல்கண்ட் மற்றும் பூர்வாஞ்சல் பகுதிகளின் கஜரி நாட்டுப்புற பாடல் வகை, மழைக்கால வானம், குயில், மழை, பிரிவு ஆகியவற்றின் உருவகங்களுக்குப் பெயர் பெற்றது. கஜரி பாடல்கள் ஹிந்தி நாட்டுப்புற இசையின் மிகப் பழமையான வடிவங்களில் ஒன்று; மீராபாய், துளசிதாஸ், பின்னர் அமீர் குஸ்ரோ ஆகியோர் இந்த இசை வகைக்குப் பங்களித்துள்ளனர்.

பெண்கள் அன்று விரதம் இருந்து, திருமண வாழ்வின் மகிழ்ச்சிக்காக பார்வதி தேவியையும் சிவபெருமானையும் வழிபடுகிறார்கள், மாலையில் வேப்பிலைக் கிளைகள், புதிய சோளம், பார்லி, மண் போன்ற பொருட்களைப் பயன்படுத்தி பூஜை செய்கிறார்கள். சந்திரன் உதயமான பின், அதைக் கண்டு வழிபட்ட பின்னரே விரதம் முறிக்கப்படுகிறது. சில பகுதிகளில், (ஏழு நாட்களுக்கு முன்பே முளைக்க வைக்கப்பட்ட) கோதுமை நாற்றுகளும் மண்ணும் நிரப்பப்பட்ட சிறிய களிமண் பானைகள் ஊர்வலமாக எடுத்துச் செல்லப்பட்டு நதி அல்லது குளத்தில் நிமஜ்ஜனம் செய்யப்படுகின்றன: இது விதைப்புக் காலத்தின் முடிவையும் பூமிக்கு முதற்பலனை அர்ப்பணிப்பதையும் குறிக்கிறது.