কামদা একাদশী 2202

শ্ৰীকৃষ্ণই যুধিষ্ঠিৰক সেই কাহিনী কৈছিল, যিটো ঋষি বশিষ্ঠই এসময়ত ৰজা দিলীপক কৈছিল। নাগৰাজ পুণ্ডৰীকৰ ৰাজসভাত গন্ধৰ্ব গায়ক ললিত আৰু তেওঁৰ একনিষ্ঠ পত্নী ললিতা বাস কৰিছিল।

এদিন ৰজাৰ সন্মুখত গীত গাই থাকোঁতে ললিতৰ মন পত্নীৰ ফালে গ'ল আৰু তেওঁৰ গীত বিচ্যুত হ'ল। ক্ৰুদ্ধ ৰজাই তেওঁক এটা ভয়ংকৰ নৰভক্ষী ৰাক্ষস হোৱাৰ শাপ দিলে। ভগ্নহৃদয় ললিতাই স্বামীৰ পিছে পিছে অৰণ্যে অৰণ্যে ঘূৰি এজন ঋষিৰ আশ্ৰম পালেগৈ, আৰু ঋষিয়ে তেওঁক চৈত্ৰ শুক্লৰ কামদা একাদশী পালন কৰিবলৈ ক'লে।

ললিতাই ভক্তিৰে উপবাস কৰিলে, বিষ্ণুক পূজা কৰিলে, আৰু দ্বাদশীত ব্ৰতৰ পুণ্য স্বামীক অৰ্পণ কৰিলে। লগে লগে শাপ খহি পৰিল আৰু ললিতে নিজৰ উজ্জ্বল গন্ধৰ্ব ৰূপ ঘূৰাই পালে। দুয়ো একেলগে স্বৰ্গলৈ উভতি গ'ল। কামদা মানে কামনা পূৰণকাৰী: কোৱা হয় যে এই ব্ৰতে ধৰ্মসম্মত কামনা পূৰণ কৰে আৰু গুৰুতৰ পাপো আঁতৰায়।