ਮਹਾਸ਼ਿਵਰਾਤਰੀ 1904: Los Angeles, California

ਮਹਾ ਸ਼ਿਵਰਾਤਰੀ (ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਮਹਾਨ ਰਾਤ) ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਪੱਖ ਚਤੁਰਦਸ਼ੀ ਨੂੰ ਪੈਂਦੀ ਹੈ - ਦੱਖਣੀ ਅਤੇ ਪੱਛਮੀ ਭਾਰਤ ਵਿੱਚ ਵਰਤੀ ਜਾਂਦੀ ਅਮਾਂਤ ਗਿਣਤੀ ਅਨੁਸਾਰ ਮਾਘ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਚਤੁਰਦਸ਼ੀ, ਅਤੇ ਉੱਤਰੀ ਭਾਰਤ ਵਿੱਚ ਵਰਤੀ ਜਾਂਦੀ ਪੂਰਨਿਮਾਂਤ ਗਿਣਤੀ ਅਨੁਸਾਰ ਫੱਗਣ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਚਤੁਰਦਸ਼ੀ। ਹਿੰਦੂ ਕੈਲੰਡਰ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਰਾਤਾਂ ਵਿੱਚੋਂ, ਇਹ ਭਗਵਾਨ ਸ਼ਿਵ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਗ੍ਰੰਥ ਦੱਸਦੇ ਹਨ ਕਿ ਇਸ ਰਾਤ ਸ਼ਿਵ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਅਤੇ ਵਿਨਾਸ਼ ਦਾ ਬ੍ਰਹਿਮੰਡੀ ਨਾਚ (ਤਾਂਡਵ) ਕਰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਸਾਰਾ ਬ੍ਰਹਿਮੰਡ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਮੌਜੂਦਗੀ ਨਾਲ ਗੂੰਜਦਾ ਹੈ। ਭਗਤ ਮੰਨਦੇ ਹਨ ਕਿ ਸ਼ਿਵਰਾਤਰੀ ਤੇ ਮਨੁੱਖ ਅਤੇ ਦੈਵੀ ਵਿਚਕਾਰ ਦਾ ਪਰਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਪਤਲਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਸੱਚੀ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਅਤੇ ਵਰਤ ਅਸਧਾਰਨ ਤੌਰ ਤੇ ਪ੍ਰਭਾਵਸ਼ਾਲੀ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।

ਰਾਤ ਨੂੰ ਚਾਰ ਪਹਿਰਾਂ (ਲਗਭਗ ਤਿੰਨ-ਤਿੰਨ ਘੰਟੇ ਦੇ) ਵਿੱਚ ਵੰਡਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਹਰ ਪਹਿਰ ਵਿੱਚ ਸ਼ਿਵ ਲਿੰਗ ਦਾ ਇੱਕ ਪਵਿੱਤਰ ਪਦਾਰਥ ਨਾਲ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ: ਕ੍ਰਮਵਾਰ ਦੁੱਧ, ਦਹੀਂ, ਸ਼ਹਿਦ ਅਤੇ ਪਾਣੀ। ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਪਿਆਰੇ ਬੇਲਪੱਤਰ ਹਰ ਪਹਿਰ ਫੁੱਲਾਂ, ਧੂਪ ਅਤੇ ਓਮ ਨਮਹ ਸ਼ਿਵਾਯ ਦੇ ਜਾਪ ਨਾਲ ਚੜ੍ਹਾਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਚਾਰੇ ਪਹਿਰ ਜਾਗਦੇ ਰਹਿਣਾ ਸੌ ਯੱਗਾਂ (ਹਵਨ ਬਲੀਦਾਨਾਂ) ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਇੱਕ ਪੂਰੇ ਜੀਵਨ ਦੀ ਭਗਤੀ ਦਾ ਇਕੱਠਾ ਪੁੰਨ ਇਸ ਇੱਕ ਰਾਤ ਵਿੱਚ ਕਮਾਇਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ।

ਦਾਰਸ਼ਨਿਕ ਤੌਰ ਤੇ, ਮਹਾ ਸ਼ਿਵਰਾਤਰੀ ਸ਼ਿਵ (ਸ਼ੁੱਧ ਚੇਤਨਾ) ਅਤੇ ਪਾਰਵਤੀ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦੀ ਸ਼ਕਤੀ (ਗਤੀਸ਼ੀਲ ਊਰਜਾ) ਦੇ ਮਿਲਾਪ ਦਾ ਉਤਸਵ ਹੈ। ਸ਼ਿਵ ਉਸ ਅਟੱਲ ਚੇਤਨਾ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ ਹਨ ਜੋ ਸਾਰੀ ਹੋਂਦ ਦੇ ਹੇਠਾਂ ਹੈ; ਰਾਤ ਭਰ ਦਾ ਜਾਗਰਣ ਬੇਚੈਨ ਮਨ ਤੋਂ ਪਾਰ ਜਾ ਕੇ ਉਸ ਚੇਤਨਾ ਵਿੱਚ ਟਿਕਣ ਦਾ ਸੱਦਾ ਹੈ। ਵਰਤ ਸਰੀਰਕ ਵਿਗਾੜਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਹਨੇਰਾ ਦਿਸਦੇ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਹਟਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਭਗਤ ਕੋਲ ਸਿਰਫ਼ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਨਾਮ ਦੀ ਗੂੰਜ ਖੁੱਲ੍ਹੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।