মোহিনী একাদশী 1896

শ্ৰীকৃষ্ণই যুধিষ্ঠিৰক কৈছিল যে ঋষি বশিষ্ঠই এসময়ত শ্ৰীৰামক এই একাদশীৰ কথা কেনেকৈ বৰ্ণনা কৰিছিল। সৰস্বতীৰ পাৰৰ ভদ্ৰাৱতী নগৰত ধাৰ্মিক বণিক ধনপাল বাস কৰিছিল, যাৰ সৰু পুত্ৰ ধৃষ্টবুদ্ধিয়ে কুকৰ্মত জীৱন নষ্ট কৰিছিল।

পৰিয়ালে খেদি দিয়াৰ পিছত ধৃষ্টবুদ্ধি চুৰিত লিপ্ত হ'ল আৰু দুখত অৰণ্যে অৰণ্যে ঘূৰি ফুৰিলে। সৌভাগ্যক্ৰমে তেওঁ ঋষি কৌণ্ডিন্যৰ আশ্ৰম পালেগৈ, আৰু ঋষিৰ সান্নিধ্যত বিগলিত হৈ নিজৰ দুখৰ পৰা মুক্তিৰ উপায় বিচাৰি কাকুতি কৰিলে। কৌণ্ডিন্যই তেওঁক বৈশাখ শুক্লৰ মোহিনী একাদশীত উপবাস কৰিবলৈ ক'লে।

ধৃষ্টবুদ্ধিয়ে আন্তৰিকতাৰে ব্ৰত পালন কৰিলে। তেওঁৰ পাপ নাশ হ'ল, আৰু জীৱনৰ শেষত তেওঁ বিষ্ণুৰ ধামলৈ উঠি গ'ল। মোহিনী মানে মোহময়ী: কোৱা হয় যে এই ব্ৰতে আত্মাক বান্ধি ৰখা মোহ ছিন্ন কৰে।