কৈশিক দ্বাদশী (চান্দ্ৰমান) 1946

কৈশিক দ্বাদশী প্ৰবোধিনী একাদশীৰ পিছদিনা, কাতি শুক্ল দ্বাদশীত পালন কৰা হয়। ভক্ত নম্পাডুৱানে প্ৰতি নিশা তিৰুক্কুৰুংগুডিত ভগৱান বিষ্ণুৰ আগত গোৱা কৈশিক ৰাগৰ পৰাই এই নাম।

বৰাহ পুৰাণত ভগৱান বৰাহে ভূদেৱীক কোৱা কৈশিক মাহাত্ম্যত কোৱা হৈছে যে মন্দিৰলৈ যাওঁতে এটা ব্ৰহ্মৰাক্ষসে নম্পাডুৱানক বাধা দিছিল; গীতৰ পিছত উভতি অহাৰ কথা তেওঁ ৰাখিছিল আৰু নিজৰ গীতৰ পুণ্যৰে ব্ৰহ্মৰাক্ষসক মুক্ত কৰিছিল। এই দিনা শ্ৰীবৈষ্ণৱ মন্দিৰত মাহাত্ম্য পাঠ হয় আৰু তিৰুক্কুৰুংগুডিত ইয়াক কৈশিক নাটকম্ হিচাপে অভিনয় কৰা হয়।

মন্দিৰত: ভক্তসকলে নম্পাডুৱানৰ দৰে সংগীত আৰু নামসংকীৰ্তনেৰে একাদশীৰ নিশা জাগৰণ কৰে। দ্বাদশীৰ পুৱা শ্ৰীবৈষ্ণৱ মন্দিৰত ভগৱানৰ আগত কৈশিক পুৰাণ পাঠ কৰা হয়। শ্ৰীৰংগমত সেই নিশা ভগৱান নম্পেৰুমালক বছৰৰ প্ৰতিটো দিনৰ বাবে এখনকৈ মুঠ ৩৬৫ খন বস্ত্ৰৰে সজোৱা হয় আৰু তেওঁৰ সান্নিধ্যত কৈশিক পুৰাণ পঢ়া হয়; তিৰুক্কুৰুংগুডিত এই কাহিনী গোটেই নিশা কৈশিক নাটকম্ হিচাপে অভিনয় কৰা হয়। দ্বাদশীৰ পাৰণেৰে দিনটো সম্পূৰ্ণ হয়।

কৈশিক দ্বাদশী সংগীতৰ জৰিয়তে ভক্তি আৰু দিয়া কথাৰ সত্যৰ উৎসৱ, যি ভগৱানৰ বাবে জন্ম আৰু বিদ্যাতকৈও প্ৰিয়।