পাপমোচিনী একাদশী 1911

শ্ৰীকৃষ্ণই যুধিষ্ঠিৰক সেই কাহিনী কৈছিল, যি ঋষি লোমশে এসময়ত ৰজা মান্ধাতাক কৈছিল। মনোৰম চৈত্ৰৰথ বনত ঋষি চ্যৱনৰ পুত্ৰ তৰুণ ঋষি মেধাৱী গভীৰ তপস্যাত মগ্ন আছিল।

অপ্সৰা মঞ্জুঘোষাই কামদেৱৰ সহায়ত মেধাৱীক তেওঁৰ তপস্যাৰ পৰা বিচ্যুত কৰিছিল। তেওঁ সাতান্ন বছৰ তাইৰ লগত আছিল, যিটো তেওঁৰ বাবে এটা নিশাৰ এক অংশতকৈ বেছি যেন লগা নাছিল। শেষত যেতিয়া তেওঁ উপলব্ধি কৰিলে যে কিমান সময় আৰু পুণ্য হেৰুৱালে, তেতিয়া খঙত তাইক পিশাচিনী হ’বলৈ অভিশাপ দিলে। তাই কৃপা ভিক্ষা কৰিলে, আৰু প্ৰতিকাৰ হিচাপে আগন্তুক কৃষ্ণ পক্ষৰ পাপমোচিনী একাদশীৰ কথা কোৱা হ’ল।

মঞ্জুঘোষা আৰু মেধাৱী দুয়োজনে উপবাস পালন কৰিলে। তাই অভিশাপৰ পৰা মুক্ত হৈ দিব্য ৰূপ ঘূৰাই পালে, আৰু মেধাৱীয়ে হেৰুওৱা তপস্যাৰ পুণ্য পুনৰ লাভ কৰিলে। পাপমোচিনী মানে পাপ দূৰ কৰোঁতা: এই কাহিনী শুনিলে এহেজাৰ গাই দান কৰাৰ পুণ্য লাভ হয় বুলি কোৱা হয়।