பாபமோட்சினி ஏகாதசி 2147

முனிவர் லோமசர் ஒருமுறை மன்னன் மாந்தாதாவுக்குக் கூறிய கதையை ஸ்ரீ கிருஷ்ணர் யுதிஷ்டிரருக்கு எடுத்துரைத்தார். அழகிய சைத்ரரத வனத்தில், முனிவர் சியவனரின் மகனான இளம் முனிவர் மேதாவி கடுந்தவம் செய்துகொண்டிருந்தார்.

காமனின் துணையுடன் அப்சரஸ் மஞ்சுகோஷா மேதாவியைத் தவத்திலிருந்து விலக்கினாள். அவர் அவளுடன் ஐம்பத்தேழு ஆண்டுகள் இருந்தார்; அது அவருக்கு ஓர் இரவின் ஒரு பகுதியாகவே தோன்றியது. எவ்வளவு காலத்தையும் புண்ணியத்தையும் இழந்துவிட்டோம் என்று இறுதியில் உணர்ந்தபோது, அவர் சினத்துடன் அவளைப் பிசாசினியாகும்படி சபித்தார். அவள் கருணை வேண்டி மன்றாடினாள்; வரவிருக்கும் கிருஷ்ண பட்சத்தின் பாபமோட்சினி ஏகாதசியே பரிகாரமாக அருளப்பட்டது.

மஞ்சுகோஷாவும் மேதாவியும் இருவருமே உபவாசம் இருந்தனர். அவள் சாபத்திலிருந்து விடுபட்டுத் தெய்வீக வடிவை மீண்டும் பெற்றாள்; மேதாவி இழந்த தவப் புண்ணியத்தை மீண்டும் பெற்றார். பாபமோட்சினி என்றால் பாவங்களைப் போக்குவது: இந்த வரலாற்றைக் கேட்பது ஆயிரம் பசுக்களைத் தானம் செய்த புண்ணியத்தைத் தரும் என்பர்.