পুত্ৰদা একাদশী 2197

শ্ৰীকৃষ্ণই যুধিষ্ঠিৰক ভদ্ৰাৱতীৰ ৰজা সুকেতুমানৰ কথা কৈছিল, যি ধন আৰু সদ্গুণেৰে আশীৰ্বাদপ্ৰাপ্ত আছিল কিন্তু তেওঁৰ কোনো পুত্ৰ নাছিল। বংশ ৰক্ষা কৰিবলৈ বা পূৰ্বপুৰুষসকলক অৰ্পণ কৰিবলৈ কোনো নাথাকিব বুলি তেওঁ আৰু তেওঁৰ ৰাণীয়ে শোক কৰিছিল।

হতাশাত ৰজাই অকলে ঘোঁৰাত উঠি গভীৰ অৰণ্যলৈ গ'ল। ভাগৰুৱা আৰু পিয়াহত কাতৰ হৈ তেওঁ এটা সুন্দৰ সৰোবৰৰ পাৰ পালেগৈ, য'ত একদল ঋষি, বিশ্বেদেৱসকলে, স্নান আৰু মন্ত্ৰপাঠ কৰি আছিল। তেওঁ তেওঁলোকক প্ৰণাম কৰি আশীৰ্বাদ বিচাৰিলে। তেওঁলোকে ক'লে যে আজি পৌষ শুক্লৰ পুত্ৰদা একাদশী, অৰ্থাৎ পুত্ৰ প্ৰদানকাৰী, আৰু তেওঁক ইয়াৰ উপবাস পালন কৰিবলৈ উপদেশ দিলে।

সুকেতুমানে সেইদিনাই উপবাস কৰিলে আৰু দ্বাদশীত পাৰণ কৰিলে। ঘৰলৈ উভতি অহাৰ অলপ পিছতে ৰাণী গৰ্ভৱতী হ'ল, আৰু সময়ত এজন তেজস্বী পুত্ৰৰ জন্ম হ'ল, যি ডাঙৰ হৈ এজন যোগ্য ৰজা হ'ল। কোৱা হয় যে এই কাহিনী শুনিলে এটা অশ্বমেধৰ পুণ্য লাভ হয়।