रक्षाबंधन 1905: San Jose, California

रक्षाबंधन (शब्दशः रक्षणाचे बंधन) श्रावण महिन्याच्या पौर्णिमेला साजरे केले जाते. बहिणी आपल्या भावांच्या उजव्या मनगटावर राखी, सूत, रेशीम किंवा सोन्याने विणलेला पवित्र धागा, बांधतात. त्या बदल्यात भाऊ भेटवस्तू देतात आणि येणाऱ्या वर्षभर बहिणीचे रक्षण करण्याची गंभीर प्रतिज्ञा करतात. धागा बांधण्याच्या आणि स्वीकारण्याच्या या साध्या कृतीत एका प्राचीन कराराचे वजन सामावलेले आहे: कोणत्याही राज्यापेक्षा, कोणत्याही कायद्यापेक्षा जुना.

या सणाला अनेक प्रादेशिक ओळखी आहेत. भारतभरातील ब्राह्मणांसाठी हीच पौर्णिमा उपाक्रम (श्रावणी किंवा अवनी अवित्तम असेही म्हटले जाते) असते: चातुर्मासाच्या चार महिन्यांनंतर यज्ञोपवीत बदलण्याचा शुभ दिवस. महाराष्ट्रातील किनारपट्टीवरील समाजांमध्ये हा नारळी पौर्णिमा असतो, जेव्हा कोळी बांधव पावसाळा संपत असताना सुरक्षित समुद्रप्रवासासाठी समुद्राला नारळ अर्पण करतात. बंगाल आणि ओडिशामध्ये या सणाला झुलन पौर्णिमा म्हणतात: ज्या दिवशी कृष्ण फुलांनी सजवलेल्या बागेत झुलतो.

इतिहासाने राखीमध्ये अधिक खोल अर्थ विणले आहेत. चित्तोडची राणी कर्णावती हिने मुघल सम्राट हुमायूनला राखी पाठवून भाऊ-बहिणीच्या नात्याचा दाखला देत त्याचे संरक्षण मागितले होते, आणि या कृतीने भारावलेल्या हुमायूनने आपले सैन्य तिच्या मदतीसाठी रवाना केले, जरी तो उशिरा पोहोचला. १९०५ साली, कवी रवींद्रनाथ टागोर यांनी बंगालच्या फाळणीविरुद्ध हिंदू-मुस्लीम ऐक्य वाढवण्यासाठी मोठ्या प्रमाणावर राखी उत्सव सुरू केला: सर्व धर्मांच्या नागरिकांना एकमेकांना राखी बांधण्याचे आवाहन करून अखंड भारताचे प्रतीक निर्माण केले.