সফলা একাদশী 2197

শ্ৰীকৃষ্ণই যুধিষ্ঠিৰক চম্পাৱতীৰ ৰজাৰ জ্যেষ্ঠ পুত্ৰ লুম্পকৰ কথা কৈছিল। তেওঁ জুৱা আৰু অন্যান্য কু-অভ্যাসত মত্ত আছিল আৰু দেৱতাসকলৰ নিন্দা কৰিছিল, সেয়েহে তেওঁৰ পিতৃয়ে তেওঁক ৰাজ্যৰ পৰা নিৰ্বাসিত কৰিলে।

লুম্পকে অৰণ্যত চুৰি কৰি জীয়াই আছিল। এই কৃষ্ণ পক্ষৰ দশমীত ঠাণ্ডা ইমানেই তীব্ৰ আছিল যে তেওঁ টোপনি যাব নোৱাৰিলে, আৰু এজোপা পবিত্ৰ গছৰ তলত গোটেই নিশা কঁপি কঁপি পৰি আছিল। পিছদিনা তেওঁ চিকাৰ কৰিবলৈ অতি দুৰ্বল আছিল, সেয়েহে সৰি পৰা ফলবোৰ গোটালে আৰু সেইবোৰ খাবলৈ কোনো নথকাত গছৰ গুৰিত ৰাখি ক’লে, ভগৱান হৰি প্ৰসন্ন হওক। সেই নিশাও তেওঁ ভোকত সাৰে থাকিল।

নজনাকৈয়ে তেওঁ সফলা একাদশীৰ উপবাস আৰু জাগৰণ পালন কৰিছিল। প্ৰভুৱে তাক গ্ৰহণ কৰিলে। লুম্পকৰ ৰূপান্তৰ ঘটিল, তেওঁ ঘৰলৈ উভতি গ’ল, ৰাজ্য লাভ কৰিলে, ভক্তিৰে শাসন কৰিলে, আৰু শেষত বিষ্ণুৰ ধাম প্ৰাপ্ত হ’ল। সফলা মানে ফলপ্ৰসূ: নজনাকৈ কৰা উপবাসেও ফল দিয়ে।