ষটতিলা একাদশী 1902

শ্ৰীকৃষ্ণই যুধিষ্ঠিৰক সেই বিৱৰণ কৈছিল, যি প্ৰথমে ঋষি পুলস্ত্যই দাল্ভ্যক কৈছিল। এগৰাকী ধৰ্মপৰায়ণা ব্ৰাহ্মণ মহিলাই অতি কঠোৰতাৰে বহু উপবাস আৰু ব্ৰত পালন কৰিছিল, কিন্তু তেওঁ কেতিয়াও অন্ন দান কৰা নাছিল।

তেওঁক পৰীক্ষা কৰিবলৈ শ্ৰীকৃষ্ণ ভিক্ষুকৰ বেশত তেওঁৰ দুৱাৰমুখলৈ আহি ভিক্ষা বিচাৰিলে। বিৰক্ত হৈ তেওঁ ভিক্ষাপাত্ৰত এটা মাটিৰ পিণ্ড দলিয়াই দিলে। মৃত্যুৰ পিছত তেওঁৰ তপস্যাই তেওঁক স্বৰ্গৰ এটা গৃহলৈ লৈ গ’ল, কিন্তু তেওঁ দেখিলে যে ঘৰটো খালী, তাত শস্য বা ধন একো নাই। প্ৰভুৱে তেওঁক কাৰণ ক’লে, আৰু ক’লে যে দেৱকন্যাসকল দেখা কৰিবলৈ আহিলে তেওঁ যেন তেওঁলোকক ষটতিলা একাদশীৰ বিষয়ে সোধে। তেওঁলোকৰ পৰা বিৱৰণ শুনি তেওঁ উপবাস পালন কৰিলে, আৰু তেওঁৰ ঘৰ শস্য আৰু ধনেৰে ভৰি পৰিল।

এই দিনা তিল ছয় প্ৰকাৰে ব্যৱহাৰ কৰা হয়: তিলেৰে স্নান, গাত তিল ঘঁহা, পবিত্ৰ অগ্নিত তিল আহুতি, তিল-জল অৰ্পণ, তিল দান, আৰু তিল ভক্ষণ।