ଯୁଗାଦି 1901: San Francisco, California

ଯୁଗାଦି (ଆନ୍ଧ୍ର ପ୍ରଦେଶ ଓ ତେଲେଙ୍ଗାନାରେ ଉଗାଦି, ମହାରାଷ୍ଟ୍ରରେ ଗୁଡ଼ି ପାଡ଼ୱା, ଆଉ ସିନ୍ଧୀ ସମ୍ପ୍ରଦାୟରେ ଚେଟିଚାଣ୍ଡ ନାମରେ ପରିଚିତ) ହିନ୍ଦୁ ଚାନ୍ଦ୍ର ପଞ୍ଜିକାର ଚୈତ୍ର ମାସର ଶୁକ୍ଳ ପକ୍ଷର ପ୍ରଥମ ଦିନକୁ ଚିହ୍ନିତ କରେ। ବ୍ରହ୍ମ ପୁରାଣ ଅନୁସାରେ, ଏହି ଦିନ ହିଁ ଭଗବାନ ବ୍ରହ୍ମା ସୃଷ୍ଟିର ଆରମ୍ଭ କରିଥିଲେ, ଯାହା ଏହାକୁ କେବଳ ଏକ ନୂତନ ବର୍ଷ ନୁହେଁ ବରଂ ଏକ ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡିକ ବାର୍ଷିକୀ ମଧ୍ୟ କରିଦିଏ। ଯୁଗାଦି ଶବ୍ଦଟି ଯୁଗ (ଯୁଗ/କାଳ) ଓ ଆଦି (ଆରମ୍ଭ) ଠାରୁ ଆସିଛି: ଏକ ନୂତନ କାଳଚକ୍ରର ଉଦୟ।

ଏହି ସକାଳେ ଘରଦ୍ୱାର ସଫା କରାଯାଏ, ଦ୍ୱାରଦେଶରେ ଆମ୍ବ ପତ୍ରର ତୋରଣ ବନ୍ଧାଯାଏ, ଆଉ ମହିଳାମାନେ ଦ୍ୱାର ସାମ୍ନାରେ ସୁନ୍ଦର କୋଲାମ୍‌/ରଙ୍ଗୋଲି ଅଙ୍କନ କରନ୍ତି। କର୍ଣ୍ଣାଟକ ଓ ଆନ୍ଧ୍ରରେ, ପୁରୋହିତ କିମ୍ବା ପରିବାରର ସବୁଠାରୁ ବୟସ୍କ ସଦସ୍ୟ ଆଗାମୀ ବର୍ଷ ପାଇଁ ପଞ୍ଚାଙ୍ଗ ଶ୍ରବଣମ୍‌ (ବାର୍ଷିକ ପଞ୍ଜିକା) ପାଠ କରନ୍ତି, ଯେଉଁଥିରେ ବର୍ଷର ନାମ (ସଂବତ୍ସର), ଅଧିପତି ଗ୍ରହ, ପ୍ରତ୍ୟାଶିତ ବର୍ଷା, ଫସଲ, ଏବଂ ପ୍ରତ୍ୟେକ ରାଶି ପାଇଁ ପରାମର୍ଶ ବର୍ଣ୍ଣିତ ଥାଏ। ଏହି ପାଠ ଶୁଣିବା ନିଜେ ଏକ ଶୁଭ କର୍ମ ବୋଲି ବିବେଚିତ ହୁଏ, ଯାହା ଏକ ପବିତ୍ର ତୀର୍ଥଯାତ୍ରାର ପୁଣ୍ୟ ପ୍ରଦାନ କରେ।

ଯୁଗାଦିର ସବୁଠାରୁ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ଉପାଦାନ ହେଉଛି ଯୁଗାଦି ପଚାଡ଼ି: ଠିକ୍‌ ଛଅଟି ସ୍ୱାଦରେ ପ୍ରସ୍ତୁତ ଏକ ପଦାର୍ଥ: ନିମ୍ବ ଫୁଲ (ତିକ୍ତତା/ଦୁଃଖ), ଗୁଡ଼ (ମିଠା/ଆନନ୍ଦ), କଞ୍ଚା ଆମ୍ବ ଖଣ୍ଡ (ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ/ନୂତନ ଆରମ୍ଭ), ତେନ୍ତୁଳି (ଖଟା/ଘୃଣା), ସବୁଜ ଗୋଲମରିଚ (ତୀକ୍ଷ୍ଣତା/କ୍ରୋଧ), ଏବଂ ଲୁଣ (ଭୟ)। ଏକାଠି ମିଶି ଏମାନେ ନୂତନ ବର୍ଷ ଆଣିବାକୁ ଥିବା ଜୀବନର ସମସ୍ତ ଅନୁଭୂତିର ପ୍ରତୀକ ହୁଅନ୍ତି। ପଚାଡ଼ି ଖାଇବା ଭକ୍ତଙ୍କୁ ମନେ ପକାଇଦିଏ ଯେ ଜୀବନର ସବୁକିଛି (ଆନନ୍ଦ ଓ ଦୁଃଖ, ଲାଭ ଓ କ୍ଷତି) ସମଚିତ୍ତତା ଓ ସ୍ୱଚ୍ଛତା ସହିତ ଗ୍ରହଣ କରିବା ଉଚିତ।