ਯੁਗਾਦਿ 2202

ਯੁਗਾਦਿ (ਆਂਧਰਾ ਪ੍ਰਦੇਸ਼ ਅਤੇ ਤੇਲੰਗਾਨਾ ਵਿੱਚ ਉਗਾਦੀ, ਮਹਾਰਾਸ਼ਟਰ ਵਿੱਚ ਗੁੜੀ ਪਾੜਵਾ, ਅਤੇ ਸਿੰਧੀ ਭਾਈਚਾਰੇ ਵਿੱਚ ਚੇਟੀ ਚੰਦ ਵਜੋਂ ਜਾਣੀ ਜਾਂਦੀ) ਹਿੰਦੂ ਚੰਦਰ ਕੈਲੰਡਰ ਦੇ ਚੈਤਰ ਮਹੀਨੇ ਦੇ ਸ਼ੁਕਲ ਪੱਖ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਦਿਨ ਪੈਂਦੀ ਹੈ। ਬ੍ਰਹਮ ਪੁਰਾਣ ਅਨੁਸਾਰ, ਇਹ ਉਹੀ ਦਿਨ ਸੀ ਜਦੋਂ ਭਗਵਾਨ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੀ ਰਚਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੀ ਸੀ, ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਇਹ ਸਿਰਫ਼ ਨਵਾਂ ਸਾਲ ਹੀ ਨਹੀਂ ਸਗੋਂ ਇੱਕ ਬ੍ਰਹਿਮੰਡੀ ਵਰ੍ਹੇਗੰਢ ਵੀ ਹੈ। ਯੁਗਾਦਿ ਸ਼ਬਦ ਖੁਦ ਯੁਗ (ਸਮਾਂ-ਕਾਲ) ਅਤੇ ਆਦਿ (ਸ਼ੁਰੂਆਤ) ਤੋਂ ਬਣਿਆ ਹੈ: ਸਮੇਂ ਦੇ ਇੱਕ ਨਵੇਂ ਚੱਕਰ ਦੀ ਸਵੇਰ।

ਇਸ ਸਵੇਰ, ਘਰਾਂ ਦੀ ਸਫ਼ਾਈ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਦਰਵਾਜ਼ਿਆਂ ਉੱਤੇ ਅੰਬ ਦੇ ਪੱਤਿਆਂ ਦੀਆਂ ਲੜੀਆਂ (ਤੋਰਣ) ਸਜਾਈਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਅਤੇ ਔਰਤਾਂ ਦਹਿਲੀਜ਼ ਉੱਤੇ ਬਾਰੀਕ ਕੋਲਮ/ਰੰਗੋਲੀ ਬਣਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਕਰਨਾਟਕ ਅਤੇ ਆਂਧਰਾ ਵਿੱਚ, ਪੁਜਾਰੀ ਜਾਂ ਪਰਿਵਾਰ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਬਜ਼ੁਰਗ ਮੈਂਬਰ ਪੰਚਾਂਗ ਸ਼੍ਰਵਣਮ (ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਸਾਲ ਦਾ ਸਾਲਾਨਾ ਪੰਚਾਂਗ) ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਪੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਸਾਲ ਦਾ ਨਾਮ (ਸੰਵਤਸਰ), ਸੱਤਾਧਾਰੀ ਗ੍ਰਹਿ, ਅਨੁਮਾਨਿਤ ਵਰਖਾ, ਫ਼ਸਲਾਂ, ਅਤੇ ਹਰੇਕ ਰਾਸ਼ੀ ਲਈ ਸਲਾਹ ਦਾ ਵੇਰਵਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਪਾਠ ਸੁਣਨਾ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਸ਼ੁਭ ਕਾਰਜ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਜੋ ਇੱਕ ਪਵਿੱਤਰ ਤੀਰਥ ਯਾਤਰਾ ਦਾ ਪੁੰਨ ਬਖ਼ਸ਼ਦਾ ਹੈ।

ਯੁਗਾਦਿ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਤੱਤ ਹੈ ਉਗਾਦੀ ਪਚੜੀ: ਇੱਕ ਪਕਵਾਨ ਜੋ ਬਿਲਕੁਲ ਛੇ ਸੁਆਦਾਂ ਤੋਂ ਬਣਦਾ ਹੈ: ਨਿੰਮ ਦੇ ਫੁੱਲ (ਕੌੜਾਪਣ/ਦੁੱਖ), ਗੁੜ (ਮਿਠਾਸ/ਖੁਸ਼ੀ), ਕੱਚੇ ਅੰਬ ਦੇ ਟੁਕੜੇ (ਹੈਰਾਨੀ/ਨਵੀਂ ਸ਼ੁਰੂਆਤ), ਇਮਲੀ (ਖੱਟਾਪਣ/ਨਫ਼ਰਤ), ਹਰੀ ਮਿਰਚ (ਤੇਜ਼ੀ/ਗੁੱਸਾ), ਅਤੇ ਲੂਣ (ਡਰ)। ਇਕੱਠੇ ਮਿਲ ਕੇ, ਇਹ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦੇ ਉਹਨਾਂ ਸਾਰੇ ਤਜਰਬਿਆਂ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ ਹਨ ਜੋ ਨਵਾਂ ਸਾਲ ਲੈ ਕੇ ਆਵੇਗਾ। ਪਚੜੀ ਖਾਣਾ ਸ਼ਰਧਾਲੂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਦਿਵਾਉਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦੇ ਹਰ ਪਹਿਲੂ (ਖੁਸ਼ੀ ਅਤੇ ਗ਼ਮ, ਲਾਭ ਅਤੇ ਹਾਨੀ) ਨੂੰ ਸਹਿਜਤਾ ਅਤੇ ਸ਼ਾਲੀਨਤਾ ਨਾਲ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।