বৈকুণ্ঠ একাদশী 2168

বৈকুণ্ঠ একাদশী ধনুৰ (মাৰ্গলি) মাহত পৰে, যি মাহক আলৱাৰসকলে প্ৰভুৰ আটাইতকৈ প্ৰিয় মাহ বুলি গাইছিল। মন্দিৰৰ পৰম্পৰাই দুজন অসুৰ মধু আৰু কৈটভৰ কথা কয়, যিসকল ভগৱান বিষ্ণুৰ হাতত পৰাজিত হৈছিল আৰু শেষত তেওঁৰ কৃপা প্ৰাৰ্থনা কৰিছিল। বিষ্ণুৱে তেওঁলোকৰ বাবে নিজৰ ধামৰ উত্তৰ দুৱাৰ খুলি দিছিল, আৰু তেওঁলোকে প্ৰাৰ্থনা কৰিছিল যে এই একাদশীত যিয়ে তেওঁক সেই দুৱাৰেদি ওলাই অহা দেখিব আৰু তেওঁৰ পিছে পিছে সেই দুৱাৰ পাৰ হ’ব, তেওঁলোকেও যেন বৈকুণ্ঠ লাভ কৰে। অন্ধ্ৰপ্ৰদেশ আৰু তেলেংগানাত এই দিনটো মুক্কোটি একাদশী: কোৱা হয় যে এই দিনা তিনি কোটি দেৱতা প্ৰভুক দৰ্শন কৰিবলৈ বৈকুণ্ঠত গোট খায়।

বৈকুণ্ঠ দ্বাৰ

প্ৰতিটো মহান বিষ্ণু মন্দিৰত এখন উত্তৰ দুৱাৰ, বৈকুণ্ঠ দ্বাৰ (উত্তৰ দ্বাৰ) থাকে, যি গোটেই বছৰ বন্ধ থাকে। বৈকুণ্ঠ একাদশীত সূৰ্যোদয়ৰ আগতে ইয়াক খোলা হয়। প্ৰভুৰ উৎসৱ মূৰ্তিক প্ৰথমে ইয়াৰ মাজেৰে বাহিৰলৈ অনা হয়, তাৰ পিছত ভক্তসকলে দৰ্শনৰ বাবে সেই একেখন দুৱাৰ পাৰ হয়, যেন স্বয়ং বৈকুণ্ঠত প্ৰৱেশ কৰিছে। তামিলনাডুত দুৱাৰখন স্বৰ্গ ৱাচল, অৰ্থাৎ স্বৰ্গৰ দুৱাৰ, আৰু দিনটোক স্বৰ্গ ৱাথিল একাদশী বোলা হয়।

শ্ৰীৰংগম: পৰমপদ ৱাচল

১০৮ দিব্যদেশমৰ প্ৰথম, শ্ৰীৰংগমৰ শ্ৰী ৰংগনাথস্বামী মন্দিৰত বৈকুণ্ঠ একাদশীয়ে একৈশ দিনীয়া উৎসৱ অধ্যয়ন উৎসৱমক মুকুটমণ্ডিত কৰে। ইয়াৰ প্ৰথম দহ দিন পগল পত্তু আৰু শেষৰ দহ নিশা ৰা পত্তু অৰৈয়াৰ সেৱৈৰে ভৰি থাকে, অৰ্থাৎ আলৱাৰসকলৰ নালায়িৰ দিব্য প্ৰবন্ধমৰ সুৰীয়া আৰু অভিনয়সহ পাঠ। আগদিনা নম্পেৰুমাল মোহিনী ৰূপত দৰ্শন দিয়ে। একাদশীৰ সূৰ্যোদয়ৰ আগতে মাণিক্যৰ কৱচ ৰত্নাংগীৰে সজ্জিত নম্পেৰুমালক পৰমপদ ৱাচলৰ মাজেৰে কঢ়িয়াই নিয়া হয়, আৰু লাখ লাখ ভক্তই তেওঁৰ পিছে পিছে সেই দুৱাৰ পাৰ হয়।

তিৰুমালা: বৈকুণ্ঠ দ্বাৰ দৰ্শনম

তিৰুমালাৰ শ্ৰী বেংকটেশ্বৰ মন্দিৰত তিৰুমালা তিৰুপতি দেৱস্থানমে বৈকুণ্ঠ দ্বাৰম খোলে, গৰ্ভগৃহৰ চাৰিওফালে ঘূৰি যোৱা পথ, যি বছৰৰ বাকী সময় বন্ধ থাকে। ভক্তসকলে প্ৰভুৰ চাৰিওফালে এই বৈকুণ্ঠ দ্বাৰ দৰ্শনম পথেৰে খোজকাঢ়ে। অধিক তীৰ্থযাত্ৰীয়ে দৰ্শন পাব পৰাকৈ দেৱস্থানমে বৈকুণ্ঠ একাদশীৰ পৰা দহ দিনলৈ ইয়াক খোলা ৰাখে, আৰু ইয়াৰ বাবে আগতীয়াকৈ টোকেন আৰু টিকট দিয়ে। মলয়প্পা স্বামীয়ে সোণৰ ৰথত শোভাযাত্ৰা কৰে, আৰু দ্বাদশীত স্বামী পুষ্কৰিণীত সুদৰ্শন চক্ৰক স্নান কৰোৱা হয়, যাক চক্ৰ স্নানম বোলে।

ভদ্ৰাচলম আৰু অন্যান্য মন্দিৰ

ভদ্ৰাচলমৰ শ্ৰী সীতা ৰামচন্দ্ৰ স্বামী মন্দিৰত প্ৰভুৱে প্ৰভাতত উত্তৰ দুৱাৰেদি উত্তৰ দ্বাৰ দৰ্শনম দিয়ে। দক্ষিণ ভাৰতজুৰি বিষ্ণু, কৃষ্ণ, ৰাম আৰু নৃসিংহৰ মন্দিৰ, আৰু বিশ্বজুৰি বেংকটেশ্বৰৰ মন্দিৰবোৰে এই দিনা নিজৰ বৈকুণ্ঠ দ্বাৰ খোলে, আৰু প্ৰায়ে আগৰ নিশাৰ পৰাই শাৰী আৰম্ভ হয়।

দিনটো পালন

ভক্তসকলে একাদশীত উপবাস কৰে, বহুতে পানীও নোখোৱাকৈ, আৰু ভাত আৰু শস্যৰ পৰা আঁতৰি থাকে। নিশাটো প্ৰভুৰ নাম, বিষ্ণু সহস্ৰনাম আৰু দিব্য প্ৰবন্ধমৰ সৈতে জাগৰণত কটোৱা হয়। বৈকুণ্ঠ দ্বাৰ পাৰ হোৱাই দিনটোৰ মূল। পিছদিনা ৰাতিপুৱা দ্বাদশীত উপবাস ভঙা হয়, যিয়ে ব্ৰত সম্পূৰ্ণ কৰে।