যোগিনী একাদশী 1901

শ্ৰীকৃষ্ণই যুধিষ্ঠিৰক অলকাৰ ৰজা কুবেৰৰ সেৱক যক্ষ হেমমালীৰ কথা কৈছিল। কুবেৰৰ শিৱপূজাৰ বাবে সতেজ ফুল অনাটো তেওঁৰ দৈনিক কৰ্তব্য আছিল।

এদিন পত্নীৰ সংগত মগ্ন হৈ হেমমালীয়ে ফুল আনিবলৈ পাহৰিলে। পূজা ভংগ হোৱাত ক্ৰোধিত হৈ কুবেৰে তেওঁক কুষ্ঠৰোগত ভুগিবলৈ আৰু অলকাৰ পৰা পৃথিৱীলৈ পতিত হ'বলৈ অভিশাপ দিলে। হেমমালীয়ে যন্ত্ৰণাত ঘূৰি ফুৰি শেষত হিমালয়ত প্ৰাচীন ঋষি মাৰ্কণ্ডেয়ৰ আশ্ৰম পালেগৈ, আৰু তেওঁৰ আগত সকলো কথা স্বীকাৰ কৰিলে।

তেওঁৰ সততাত সন্তুষ্ট হৈ মাৰ্কণ্ডেয়ই তেওঁক যোগিনী একাদশী পালন কৰিবলৈ ক'লে। হেমমালীয়ে ভক্তিৰে উপবাস কৰিলে, ৰোগমুক্ত হ'ল আৰু নিজৰ উজ্জ্বল ৰূপ ঘূৰাই পালে। কৃষ্ণই ঘোষণা কৰিলে যে এই উপবাস পালন কৰাটো অষ্টাশী হাজাৰ ব্ৰাহ্মণক ভোজন কৰোৱাৰ সমান আৰু ই সকলো পাপ নাশ কৰে।